نوشته های یک ناشناس

صدا آهسته و شمرده، از نوادگان دوزیستان سخن می گوید. کسانی که به جنگل آسفالت رو آورده اند، از نوادگان سوسمارهای خشکی هستند. نسل جدید پستانداران پشمالو می پرسد : آیا خارج از این پیله بی شرم و حیای ابریشم که از تمام جهات رو به رشد است ، منطقی وجود دارد؟

از دیدگاهی منصفانه، جهان تنها یک رویداد استثنایی و غیر مترقبه نیست، بلکه ایرادی است به منطق. البته به شرط اینکه منطقی وجود داشته باشد و آن منطق نیز خنثی باشد. این ندای درونی ماست. این صدای ژوکر است.

دنیایی وجود دارد.

احتمالا روزی این دنیا مرز ناممکن را لمس خواهد کرد.

اگر هیچ چیز به طور اتفاقی به وجود نمی آمد، جهان قابل اعتمادتر بود.

در این صورت، هیچ کس هرگز از خود نمی پرسید که چرا چیزی وجود ندارد.

پایان نزدیک است

همه جا بوی تیرگی می دهد

و من تنها، به افقی می نگرم که رنگ باخته

رنگی از جنس مردگی

آسمان، صبح و شب ، در حال غروب است

غروبی بی پایان

پایان جزیی از وجودم شده

باید توبه ها را شکست

و به پایان اندیشید

دلخوشی بس است.

پایان کسی باش که آغاز تو باشد

و ضربه ای به من می زنند و می روند

دیگر طاقت این ضربه ها را ندارم

ترس تمام وجودم را فراگرفته

هیچ وقت فکر این همه ترس را هم نمی کردم

فلج شدم

تنها باید از ترس ترسید

روزها یکی پس از دیگری می میرند

و من تنها نظاره گر این مرگم

مرگی تدریجی

زندگی این روزها تلخ است

باید پرواز کنم

از این منجلاب

اما حتی ترس از پرواز هم نمی گذارد

ترس از دست دادن

ناگزیر نظاره می کنم

تا راهی جدید

افقی روشن

افق را می بینی؟!

نشانم بده

خدایا هنوز هم امیدواری؟!!